کلا همه دانشگاههای مالزی (مثل بقیه دانشگاههای بین المللی) جزء اولین مدارک لازم برای درخواستشون زبان رو آوردن. اکثرا IELTS آکادمیک در حد ۶ یا ۶.۵ و یا TOEFL در حد ۵۵۰ یا ۶۰۰ .
اما تقریبا همه اونها بدون داشتن مدرک هم پذیرش رو میدن. منظورم اینه که اگر کسی همه مدارکش کامل باشه و از نظر علمی هم تایید بشه و معدل و پروپزالش مشکلی نداشته باشه معمولا به خاطر نداشتن مدرک زبان رد نمیشه.
توبعضی دانشگاهها متل UPM موقعی که برای ثبت نام به دانشگاه میایید یه امتحان تعیین سطح ازتون گرفته میشه این امتحان تقریبا شبیه تافل برگزار میشه. یعنی قسمت گرامر داره ولی این امتحان تو USMنیست.
یه پیشنهاد دوستانه اینه که اگر الان فرصتی دارید به هیچ عنوان از دست ندید و حتما روی زبان تخصصی خودتان کار کنید. شاید اولین و بزرگترین مشکل بچه ها اینه که به راحتی نمی تونن متن دروس رو که معمولا کتابهای قطوری هم هست بخونن.
یه مورد دیگه اینه که خیلی از دوستان در سطوح ضعیفی از مهارتهای زبانی قرار دارن و با خودشون فکر می کنن که خوب حالا موقعی که در محیط قرار گرفتن مجبور میشن که خودشون رو بالا بکشن و در نتجه فرصتهایی که الان دارن رو از دست می دن. این یه اشتباه محضه.
حداقل برای مالزی! مالزی محیط انگلیسی زبان نیست! درسته که شما به انگلیسی صحبت میکنید و تقریبا 90% احتیاجات روزانه رو هم برطرف میکنه. اما این محیط برای اکثر افراد کمک خاصی به تقویت مهارتها (به خصوص صحبت کردن و شنیدن) نمیکنه.
بنابراین اگر خیلی ضعیفید (یعنی یه متن معمولی اعم از تخصصی یا عادی رو نمیتونید بخونید یا اینکه به یه نوار سطوح متوسط به پایین به راحتی نمی تونید گوش کنید و درک کنید که چی میگه) حتما خودتون رو اصلاح کنید.
خوب این قسمت واسه کسانی که متوسط به بالا هستند مینوسم. اصولا اول کار که به اینجا میاید اعتماد به نفس در صحبت کردن خیلی مهمه. حالا چرا میگم اینجا خیلی مهمه؟ به خاطر این که لهجه اکثر افراد به کل با اون چیزی که شما می دونید تفاوت داره و یه مدتی میگذره که شما به طور کام بتونید حرفهای افراد حتی اسایتدتون رو بفهمید.
خوب امیدوارم که واقع بینانه به وضعیت خودتون نگاه کنید و حتما در جهت تقویت مهارتها حرکت کنید.
|
+| نوشته شده توسط
David در سه شنبه بیست و سوم آبان 1385
|
